“Elke minuut telt”

“Mag ik me aan je voorstellen? Ik ben Henriëtte, ex-kankerpatiënt. Ik voel me vereerd dat mijn verhaal de aftrap is van de vernieuwde KWF Loterij. In de hoop anderen te helpen, deel ik samen met mijn man John onze ervaringen.”

“In 2015 zat ik thuis vanwege een burn-out. Ik was vermoeid en had buikpijn. In de veronderstelling dat het cystes waren, zoals ik wel vaker had, ging ik in april van dat jaar naar de huisarts. Veel sneller dan verwacht kwam de uitslag. Geen cystes en ook geen burn-out: nierkanker. Ik hoef je niet te vertellen dat die uitslag de wereld van mij en mijn gezin op z´n kop zette. We beseffen ons dat ik er mede dankzij goede artsen en onderzoekers nu nog ben.”

Elkaar steunen

John: “Er waren veel lichamelijke klachten na een behandeling. En dan kwam er ook het psychische gedeelte: slecht slapen, heel veel angst en stress.” Henriëtte: “Achteraf bleek dat ik een heel agressieve tumor had. Dat zagen ze vooraf niet op de scan. Dus ik heb echt geluk gehad. Want in principe merk je er niks van. Nu gaan bij elk pijntje, elk mogelijk signaal, alle alarmbellen af. Daardoor blijf ik ook onrustig.” John: “Echt een geluk bij een ongeluk. Natuurlijk wil je je vrouw niet verliezen, ben je daar bang voor. Maar je voelt je ook machteloos, omdat je er niks aan kunt doen. Ik probeerde haar natuurlijk te steunen, maar ik kon het niet voor haar oplossen.”

Vermoeid en angstig

Henriëtte: “Je doet er als ex-patiënt alles aan om zo normaal mogelijk in het leven te staan. Maar mensen weten niet wat er zich in je afspeelt: de vermoeidheid, vergeetachtigheid, angst, paniekaanvallen...” John: “Het beïnvloedt alles. Relaties, vermoeidheid en emoties. Maar bij haar waren het vooral de emoties. De angst dat het weer terugkomt.” Henriëtte: “Onze relatie is wel sterker geworden.” John: “Ja. Die was al goed. En we hebben het er wel heel veel over gehad. Maar we hebben er weinig moeite voor moeten doen, hoor. ” Henriëtte: “We vullen elkaar aan. In elk opzicht steunen we elkaar.”

Stel je voor dat ik er volgend jaar niet meer ben?

Henriëtte: “Ik heb erg het gevoel dat alles nú moet. Ik wil nog van alles zien en doen.” John: “Dus gingen we na de operatie samen op pad. Marrakesh...” Henriëtte: ”...de Amalfikust, met onze dochters naar Rome. Ik voel ontzettend die druk: stel dat ik er volgend jaar niet meer ben?” John: “Elke minuut telt, voor je gevoel. Ze wordt er ook erg moe van. Die onrust is fysiek inspannend.”

Een heel hecht team

John: “Wat ik het leukste aan haar vind? Haar energie. Kijk, dat ik van haar hou, dat ze mooi is en dat ze lief is, dat is gewoon zo. Maar vooral de manier waarop ze in het leven staat: je krijgt haar niet klein. Zeker nu; dat is het mooiste wat er is.” Henriëtte: “Wij zijn gewoon een heel hecht team. Dat is belangrijk. En dat voel ik nu steeds meer. Hij steunt mij in alles, werkelijk. Dat ik niet meer de commerciële wereld in wil, maar iets zingevends wil doen, daar steunt hij mij volledig in. Hij is gewoon heel lief.”