We praten over alles

Heddie en Willem hebben prostaatkanker en zullen daar niet meer van genezen. Willem is een paar maanden geleden een lotgenoten-groep gestart in Anna’s huis, een inloophuis in de Zaanstreek. Ze vertellen hoe belangrijk deze manier van omgaan met kanker voor ze is.

Willem: “Bij mij is in 2017 prostaatkanker geconstateerd. Na de nodige onderzoeken kreeg ik te horen dat er ook uitzaaiingen in mijn botten zijn gevonden. Er kon niet meer worden geopereerd, alleen nog maar bestraald. Ik krijg nu hormoontherapie om de kanker te remmen.” Heddie: “Bij mij was het begin 2018. Ik werd eerst behandeld in het Zaans Medisch Centrum maar om persoonlijke redenen ben ik overgestapt naar het VU medisch centrum. Daar vroeg de arts aan mij: ‘En wat denkt u dat ik er nog aan kan doen?’ Dus ik zei: ‘Ik denk dat u mij kunt genezen.’ Maar hij was heel duidelijk: Ik kan niets meer voor u doen.”

Praten zonder taboes

Willem: “Vanaf het begin ben ik op zoek gegaan naar info over prostaatkanker en ik kwam uit bij de Prostaatkankerstichting. Van hieruit ontstond het idee van een lotgenotengroep. De eerste keer dat we bij elkaar kwamen heb ik gezegd: laten we zonder taboes praten over onze problemen en gevoelens. En alles wat we aan elkaar vertellen, blijft binnen deze muren.” Heddie: “Na die eerste bijeenkomst zei ik tegen Willem: aan deze club mannen heb ik op dit moment meer dan professionele hulp. Weet je wat het is? Het leven buiten is een vat. Een vat dat regelmatig volloopt door alles wat je meemaakt. In deze groep kan ik het voor een deel leeg laten lopen.” Willem: “Heddie vertelde zijn verhaal over zijn behandeling en overstap naar het VU heel emotioneel. Maar na die eerste bijeenkomst was hij opgelucht dat hij zijn verhaal kon delen.” Heddie: “In de lotgenoten-groep praten we heel openlijk over alles. Je voelt je vanaf het begin betrokken bij elkaar. Het leven is voor mij na het starten van de lotgenoten-groep mooier dan voor die tijd.”

Blij met die mannen

Willem: “Het is belangrijk dat lotgenoten zoals Heddie en ik elkaar kunnen ontmoeten. Anna’s huis geeft die mogelijkheid. Mensen kunnen hier hun verhaal kwijt.” Heddie: “Ik ben ooit naar mijn arts in het VU gestapt met de vraag of hij de kwaliteit van mijn leven kon verbeteren. En daar doet hij ook zijn best voor. Maar deze lotgenotengroep draagt óók bij aan mijn kwaliteit van leven. Ik ben blij met die mannen.” Willem: “En wij zijn blij met jou.”