Trots op elkaar

Ik ben Debby (28), dochter van mijn lieve moeder Heleen (54). Het was eigenlijk de bedoeling dat zij deze inleiding schreef. Helaas is ze afgelopen 2 december overleden aan de gevolgen van longkanker. Mijn moeder vond het belangrijk dat haar verhaal werd gedeeld en het interview hieronder intact blijft. Ze was trots dat ze dit samen met mij kon doen en wilde op deze manier bijdragen. Ik vind het daarom mooi dat we dit voor haar kunnen doen. Ze zei nog: ‘Ik hoop dat er voor toekomstige patiënten zo veel mogelijk onderzoek wordt gedaan, zodat hen de ziekte bespaard blijft.’ Ook ik hoop echt dat we uiteindelijk deze rotziekte kunnen verslaan. Laten we allemaal een steentje bijdragen. Groet, Debby

Interview met Heleen en Debby

Heleen kreeg in juni 2018 flinke buikpijn. De huisarts dacht aan het Prikkelbare Darm Syndroom. Maar de pijn bleef en dus kwam er verder onderzoek. Heleen: “Ze maakten toen ook longfoto’s. Wat ik gek vond, want daar voelde ik niks en ik rook niet. Er bleken toch twee kwaadaardige tumoren te zitten. Dat was heftig om te horen. Ik heb veel gehuild.”

‘Ik werd kwaad’

Debby: “Ik dacht meteen: ze gaat dood. Dat doet het woord kanker met je. Daarna werd ik bang, verdrietig, onzeker, gefrustreerd. Alles tegelijk. En ik werd kwaad. Op die stomme ziekte en op de artsen, omdat ze haar niet meteen beter konden maken.” Heleen: “Ik heb chemo en immunotherapie gehad. Beide behandelingen sloegen niet aan. Dat waren zware teleurstellingen. Nu krijg ik opnieuw chemotherapie, het laatste wat de artsen me kunnen bieden.”

Samenzijn

“Door de behandelingen ben ik vijftien kilo afgevallen en heb ik verzwakte spieren. Daarom zit ik elke dag vijf minuten op de hometrainer. Dat is een opgave, dat wil je niet weten. Ik heb het gevoel dat iedereen voor me moet zorgen. Zo van pak m’n jas even of maak een boterham.” Debby: “Ik vind dat normaal hoor. Ik ben graag bij mama. Niet perse om te zorgen, maar ik wil er vooral zijn. Samen een serie kijken of kletsen in bed, dat soort dingen. Dat doen we nu extra veel. En mama zorgt andersom ook nog voor ons. Al is het liggend vanuit bed, ze is er voor ons. Ik ben trots op haar.”

Gesprekken

Heleen: “Onze band was al hecht en wordt alleen maar sterker. Je komt dichter tot elkaar omdat je gesprekken hebt die je normaal niet voert. Zo hadden we het laatst over mijn uitvaart.” Debby: “Dat vond ik vreselijk. Daar wil ik pas over nadenken als je 80 bent ofzo.” Heleen krijgt tranen in haar ogen: “Het is nu ook nog helemaal geen tijd voor mij.”

Beslissingen nemen

“Ik ben bang voor wat er gaat komen. Wat als de chemotherapie niet werkt?” Debby: “Ik wil het liefst dat je alles probeert, want ik wil niet dat je dood gaat. Maar ik kan me voorstellen dat je op een gegeven moment moe en klaar bent. Je moet zelf beslissen.” Heleen knuffelt Debby en troost haar met de woorden: “We gaan gewoon weer vol goede moed naar hopelijk een positieve uitslag.”